Адпачывалі з сынам не адзін раз. У Судак закаханыя надоўга і беззваротна,былі мы і ў тым году калі затапіла ўвесь горад. Ёсць вядома і ў нас каханыя месцы і закуткі, рэстараны і кафэ, запаветныя сцежкі і дарогі, але цяпер жадаю сказаць аб хаце ў якім мы жывем, аб яго гаспадарах, аб тым як староннія людзі сталі нам дарогі. Гэта недаравальна блізка да мора вуліца Бирюзова хата 42 (2) Ганна Андрэеўна і Анатоль Максімавіч Стариковы. Хата увитый вінаградам, тамака няма старонніх людзей, патрапіўшы туды адзін раз, людзі едуць туды з года ў год, і атрымліваецца, што ўсе адпачывальнікі адзін аднаго ведаюць, ты прыязджаеш, як дадому да мамы. Я фізічна нуджуся па гэтай хаце, па начных цыкадах, па двух катам шалапутам, па добрым і роднасным стаўленні людзей. Па моры нарэшце. Прыязджайце ў Судак. І усё роўна дзе вы абуджаеце жыць, вы обезательно знойдзеце свой і толькі свой непаўторны Судак. Вы як закаханы чалавек абуджаеце драцца туды не гледзячы на самыя стромкія замежныя краіны, таму, што нельга не прыехаць туды дзе пакідаеш частку сваёй душы!!!
