Судак, Крым. Адпачынак у Судаку
 
ГАЛОЎНАЯ • ВОДГУКІ ТУРЫСТАЎ • ПОШУК<RU EN BY ES FR UA DE    
адпачынак у СУДАКУ
  • Сезоны і публіка
  • Жыллё, сілкаванне
  • Прырода і запаведнікі
  • З гісторыі Судака
  • Судак
  • пасёлак Новае святло
  • Вясёлае, Марское,
  • Копсель і мыс Меганом
  • Сонечная Даліна
  • Пляжы і паркі. Натуризм
  • Бяспека і гігіена
  • Забаўкі
  • Вінаробства, винолечение
  • Князь Л. З. Галіцын
  • Вінаград, віно і здароўе.
  • Вінная атрыбутыка
  • Вываз віна і вінаграда
  • Каляндар свят
  • Пешаходны турызм. Скалы
  • Дайвинг і водны спорт
  • Конны турызм, ровар
  • Ролевыя гульні, пэйнтбол
  • Сувязь, камунікацыі
  • Банкаўскія паслугі, грошы
  • Рады аўтатурыстам
  • Карта Судака
  •  
    здраўніцы СУДАКА
  • Санаторый 'Палёт'
  • Санаторый 'Сокал'
  • Санаторый МО Украіны
  • Санаторый ВПС
  • Пансіянат 'Дыямент'
  • Пансіянат 'Зорны'
  • 'Львоўскі ж/дарожнік'
  • Пансіянат 'Новае Святло'
  • Пансіянат 'Зеніт'
  • База адпачынку 'Узыход'
  • База адпачынку 'Икар'
  • Б/а 'Новае Святло'
  • ДОЛ 'Алімпіец'
  • Дзіцячая б/а 'Адважны'
  •  
    гэта интеесно








  •  
    карта
    ru - by - es - en - ua - de - fr
     
    $, €, RUR, °C ў Судаку
     
     
     
    Статыстыка сайта
    Rambler's Top100
     

    аб_Судаку. Масква-Судак-Масква

    МАСКВА-СУДАК-МАСКВА.

    ПРАЛОГ.

    Хельсінкі 12 Траўня 2007 гады.

    «Лаша тумбай, лаша тумбай…», - даносіўся з залы голас Андрэя Данилко ў нацисткой пилотке (ён жа Веерка Сярдзючка). Шматлікія чамусьці выразна чулі не лаша тумбай, а раша гудбай (Russia Goodbye - да спаткання Расея ў перакладзе з ангельскага).

    ***

    - Расея дала Ўкраіне 8 балаў. Расея дала 8 балаў менавіта Ўкраіне, а не Веерке Сярдзючцы.




    Масква Чэрвень 2006 гады.

    Святла правярае электронную пошту. Новых лістоў няма. Напіша пару радкоў Антону на тэму я цябе вельмі кахаю і чакаю і трэба збірацца.


    ***
    Па дарожцы, вядучай ад вуліцы Паўла Корчагина да Рыжскага праезду раніцай такога-то Чэрвеня 2006 гады можна было заўважыць трох жанчын: дзве з цяжкімі кайстрамі і адна з таўшчэзным заплечнікам за плечамі: Верочка (так яе звалі сябры, не гледзячы на век), Лина (Ангеліна) і Святла.
    Жанчыны накіроўваліся да платформы Маленковская, каб як мага раней сесці ў электрычку да метро Камсамольская, каб паспець на цягнік да… а ад туды Лиину і Святла павінны былі давезці да Судака. Верочка была провожающей.
    Ззаду платформы цягнуўся лес, а дакладней лесопарк Лагунцы, самы запаганены паперкамі і пачкамі ад цыгарэт парк Масквы пасля парка Культуры (назоў парка гучыць з кепікамі, не ці праўда?). Святла кахала свой зялёны раён, лічачы яго значна лепш, чым, да прыкладу, метро Пражская або наваколля Паўднёвага рачнога порта не так пыльна, плюс блізка ад цэнтра ў сэнсе да ўсяго блізка. А увечар тут было так утульна ў цяністых полусумрачных алеях. Але было адно але: тамака было мала жылых кварталаў: практычна адны ўстановы што ў бок метро Аляксееўская, што ўздоўж вуліцы Кибальчича, што ў раёне вуліцы Барыса Галушкина, а ў чацвёрты бок наогул цягнуўся лесопарк: мала маладых людзей каб знаёміцца. Вось узяць хоць бы метро Бабушкинская: ад цэнтра далёка, практычна самая ўскраіна, але затое куча жылых кварталаў: пражывае шмат народа ў прыватнасці маладых людзей ёсць з кім знаёміцца. Вось, можа быць, таму ў яе і нікога для сур'ёзных: ёсць двое, але Антон не готаў ажаніцца, а Паша працаголік з'яўляецца ад выпадку да выпадку. Жыла бы яна дзе-небудзь на Бабушкинской было бы значна больш магчымасцяў знаёміцца.

    ***
    На ўваход у метро Камсамольская балю куча народа: усё з цюкамі, шматлікія цюкі нагадвалі велічэзныя груды: пляц трох вакзалаў, як ніяк. Ледзь праціснуўшыся на эскалатар праз увесь гэты натоўп і даехаўшы ўніз сёмуха сяла ў цягнік. На Курскай трэба выходзіць. Час да адпраўлення цягніка яшчэ ёсць.


    Вакзал-Судак. Чэрвень 2006 гады

    - Ангеліна Васільеўна?
    - А вы Юльян?
    - Хадзем, я пасаджу вас у машыну.

    ***
    Машына імчала на ашалелай хуткасці, Лина нават спалохалася, паглядзеўшы на спідометр, Светланку жа гэта бавіла.


    ***
    Судак апынуўся ўтульным, але пыльным горадам: мыць усё сваё цела і галаву прыходзілася па двух разу ў дзень. За першыя дні знаходжання ў Судаку горад быў вывучаны да драбнюткіх падрабязнасцяў, дзе якія крамы, дзе якія славутасці. Асабліва Святле запомнілася Судакская крэпасць: сапраўдная старажытнасць. І як толькі тамака змяшчалася такое больш колькасць народа? Справа было ўвечар і ўсё было абвеянае нейкім шаравата-синеватым змрокам, было вельмі рамантычна, так ціха, так спакойна. Святлана разумова размаўляла з Антонам: яна яго вельмі кахала, і ёй было заўсёды прыемна з ім проста так пагаварыць. Даўно не бачыліся з-за яго камандзіроўкі.
    Ад паходу ў Судакскую крэпасць у Светки засталіся фатаграфіі, адна з якіх была падораная Антону, а другая вывешаная на сцяне ў яе пакою.


    ***
    Першая буйная экскурсія. Канец Чэрвеня 2006 гады.

    Усе экскурсіі ў Судаку пачыналіся рана раніцай, а шматлікія з іх не гледзячы на гэта сканчаліся позна ўвечар такі была і экскурсія ў Батанічны Сад і далей праз Алупку і Алушту. Было жудасна горача, і адзіным выратаваннем быў экскурсійны аўтобус.
    Паўднёвае сонца не то што ў сярэдняй паласе і ў паўночных шыротах. Калі ў Маскве і Падмаскоўе Святла як выратаванне ад смажаніны сонцы насіла адчыненыя топы і заплятала валасы ў касу, хоць у звычайным жыцці хадзіла толькі з распушчанымі кучарамі (Святла рабіла ўсё магчымае каб на яе звярнулі ўвагі каб хоць адзін малады чалавек гатовы да сур'ёзных адносін звярнуў на яе ўвага з гэтай мэтай яна хадзіла ў спадніцах (раней у міні зараз да сярэдзіны калена) рэгулярна падраўноўвала прычоску і імкнулася элегантна апранацца (наколькі дазваляла яе жабрацкая зарплата і дапамога са боку маці) і нават спрабавала фарбуецца ў бландынку, а калі не дапамагло, перайшла на светла-рудыя валасы (сапраўдны колер валасоў яе цёмна-каштанавыя рудаватыя); то тут жанчына (мусіць, усёткі пакуль яшчэ дзяўчына) спакойна хадзіла з распушчанымі (калі не было залішне пыльна на вуліцы) і нават накідвала нешта зверху, каб схавацца ад уздзеяння паўднёвых прамянёў.

    ***
    - Слаба загарэла, - скажа ёй Антон.
    - Проста мне паўднёвае сонца шкодна.
    - Усё. Я зразумеў.


    ***
    Топік у Светы будзе занадта адчынены і ёй прыйдзецца накінуць джынсавую куртку, потым яна яе зніме, але ёй стане так дрэнна, што яна апране яе ізноў (пазней пяройдзе на зачынены выгляд летніх кофт, каб не ганьбіцца і нічога ў спякоту зверху не накідваць).
    Батанічны сад апынуўся так сабе. Затое далей было значна цікавей: экскурсавод узрушаюча распавядаў, але самае захапляльнае пачалося калі іх перавозілі па ліннай дарозе праз горы. Ліне атрымалася абраць ракурс і атрымаліся пышныя фатаграфіі зробленыя прама з кабінкі, па якой іх перавозілі Святлана баялася, што будзе страшна (яна панічна баялася вышыні) але страшна не было.

    Затым па спякоце ўсё паднімаліся на невялікую горку, а потым ізноў па ліннай дарозе зваротна.

    Увечар усе стомленыя і выматаныя былі прывезеныя не то ў Алупку, не то ў Алушту не то ў які іншы горад, дзе ім далечы час, каб паесці перад паездкай «дадому» у свае пансіянаты.


    Судак таго жа ліку.

    Нарэшце-то Святла і Лина хаты. Можна вымыцца, памыцца і легчы спаць. Слава богу, вада гарачая ёсць. Часам па начах замест гарачай вады пускалі адной прахалоднай і лядоўню, але загартаваная Светка магла мыць як сябе так і галаву прахалоднай вадой
    Глядзець тэлевізар было ўжо позна, але па тэлевізары на рускім толькі рэклама і канцэрты, таму яго глядзець не могуць не толькі прыезджыя, але нават велізарная частка мясцовага насельніцтва, якія не кажуць па-украінску.

    Судак некалькімі днямі пазней.

    Лина і Святла ляжалі на пляжы да іх падсела жанчына з Харкава, часта якая прыязджае ў Крым адпачываць.
    Жанчына: Вось вы ведаеце, чаму я ніколі не паеду ў Расею. Таму што Барыс Мікалаевіч задаволіў з Чачнёй. Страшна. Раптам што здарыцца.
    Лина спрабавала ёй нешта тлумачыць, але беспаспяхова.



    Судак што было далей.

    Лина і Святлана былі ў Судаку ўжо больш двух тыдняў: яны паспелі з'ездзіць на ўсе выгляды экскурсій, уключаючы Бахчисарай і Планетар. Яны паспелі пабываць у Коктебеле (які ў савецкі час назваўся Планерское) засмуціцца што музеі (у якіх яны да шчасця ўжо былі, калі тры гады запар адпачывалі ў Планерском) былі зачыненыя і проста прайсціся па парку і ў Ціхую бухту па шляху ў якую ім прыйдзецца тушыць пажар мясцовага значэння, пазнаёміцца з цікавай дзяўчынай, якая падарожнічае па Крыме ад горада да горада, а сама вучыцца на перакладніка і з шматлікімі іншымі людзьмі.

    Але зарадзілі дажджы. Прыйшлося застацца ў Судаку і хадзіць па краме купляю сувеніры і Светины каханая парфума.

    А затым трэба было ехаць у Маскву. Па шляху на вакзал яны схадзілі ў Хвядосе ў музей Айвазоўскага (Святла любіла яго карціны, але потым ён ёй злёгку надакучыў, праўда ў музеі дзяўчыне спадабалася).



    Масква. Ліпень 2006 гады.

    Цягнік падышоў да станцыі. Сустракаць выйшла ўсё тая жа Верочка.
    Светка была так радая вярнуцца ў родную Маскву, якая міргала да болю роднымі агнямі, ведаючы, што яе чакаюць, па ёй здоўжыліся, уварвацца ў сваю кватэру…


    Масква некалькімі днямі пазней.

    Антон: Прывітанне.
    Святла: Прывітанне.
    Антон: Як справы? Як з'ездзіла?

    Антон абдымае Святла і ёй так добра. Нарэшце-то яна вярнулася дадому.


    Забраніраваць пуцёўкі непасрэдна ў здраўніцах можна на сайце
    "адпачынак у Крыму без пасярэднікаў".


    Аўтар: Сергеева Святлана Ні
    Размешчана: 6 01 2007
    Прагледжаны: 1 раз(а)
    Адзнака аповяду:Top of All 

    [ напісаць свой водгук ]

    [ водгукі турыстаў - галоўная старонка ]


    © Адпачынак у Судаку 2004-2009. Пры перадруку матэрыялаў размешчаных на сайце, прамая гіперспасылка на Адпачынак у Судаку строга абавязковая